Review: Olympus vs Minolta vs Pentacon 50mm (APS-C)

Ben je in het bezit van een mirrorless camera? Dan heb je toegang tot een bijna eindeloos aanbod aan verschillende lenzen o.a. Prime’s, Zoom’s, Tele, Macro’s, Fisheye’s. De mogelijkheden zijn grenzeloos. En daar zit het ”probleem”. Hoe baan je jezelf een weg door al die mogelijkheden? Waar moet je op letten en welke lens werkt het beste voor jou? Om je een beetje een idee te geven in deze Vintage Review laten we je 3 oude 50mm prime’s zien met hun plus en min punten: De Minolta MD 50mm f/1.7Pentacon Auto MC 50mm f/1.8 en de Zuiko Auto-S 50mm f/1.8.

vintage-lens-review

Design: 

Minolta MD 50mm f/1.7

We beginnen met de Minolta. Een combinatie van plastic en metaal siert de buitenkant. De diafragma ring voelt goed aan en er is een duidelijke klik te horen. De ring is voorzien van een Shutter Priority Switch op f/22. Daarnaast voelt de focus ring goed aan, niet te stroef maar ook zeker niet te licht.

  • Gebouwd tussen 1981-1984
  • Brandpuntafstand: 50mm
  • Diafragma: f/1.7 t/m f/22
  • Camera Vatting: SR / MD
  • Minimale focus afstand: 45cm
  • Elementen: 6 in 5 Groepen
  • Diafragma bladen: 6 ronde
  • Autofocus: nee
  • Filterformaat: 49mm
  • Afmetingen: 62.0 x 37.0 mm
  • Gewicht: 165 gram

Minolta 1.7

 

Pentacon Auto MC 50mm f/1.8

De Duitse Pentacon voelt het meest degelijkst aan. Hij is ook het zwaarst van alle 3, en je hebt dan meteen ook het gevoel dat je kwaliteit in handen hebt. Zoals je al had verwacht is de buitenkant wederom een combinatie van plastic en ijzer alleen moesten we toch 2 keer kijken of dat het ook echt het geval was. De diafragma ring klikt lekker, je hoort een zachte maar duidelijke klik. De focus ring werkt soepel maar heeft met een halve draai extra, van minimale focus afstand tot infinity, de langste rotatie afstand van alle 3.

  • Gebouwd tussen 1960 en 1990
  • Brandpuntafstand: 50mm
  • Diafragma: f/1.8 t/m f/22
  • Camera Vatting: M42
  • Minimale focus afstand: 33cm
  • Elementen: 6 in 4 Groepen
  • Diafragma bladen: 6 ronde
  • Autofocus: nee
  • Filterformaat: 49mm
  • Afmetingen: 51.0 x 20.0 mm
  • Gewicht: 198 gram

Pentacon 1.8

 

Olympus Zuiko Auto-S 50mm f/1.8

De Zuiko (Olympus Zuiko Auto-S 50mm f/1.8) versie voelt redelijk goedkoop aan. De buitenkant is een samenspel van van plastic en wat interne aluminium componenten. Toch voelt de focus ring goed maar de diafragma ring daarin tegen voelt goedkoop aan. Er is een duidelijke klik merkbaar alleen heb je het idee dat alles met plastic aan elkaar hangt, waardoor het wisselen van de diafragma standen tussen elkaar simpelweg goedkoop aanvoelt. 

  • Gebouwd tussen 1972-2002
  • Brandpuntafstand: 50mm
  • Diafragma: f/1.8 t/m f/22
  • Camera Vatting: OM
  • Minimale focus afstand: 45cm
  • Elementen: 6 in 5 Groepen
  • Diafragma bladen: 6 ronde
  • Autofocus: nee
  • Filterformaat: 49mm
  • Afmetingen: 59.0 x 31.0 mm
  • Gewicht: 165 gram

Zuiko 1.8

 

Bokeh, F/1.7-1.8 

Sony A6000… Check… Adapters… Check, Lenzen… Check! Tijd dat we de lenzen toepassen in de praktijk. De kleine lenzen passen prima op de eveneens kleine Sony A6000 Body. Nu zou je zeggen, de Minolta heeft bij deze test een streepje voor met een maximaal diafragma van f/1.7 ten opzichte van de andere 2 maar serieus, een verschil van 0.1? De foto’s die we hebben gemaakt voor de tests zijn NIET bewerkt maar slechts bijgesneden om de kern punten te vergelijken. Ook zijn de sluitertijden het zelfde in 1 serie foto’s.

We beginnen met de Bokeh. De lenzen onderling verschillen hier bijna niet maar de Minolta geeft ondanks het micro verschil van 0.1 een net iets zachtere Bokeh ten opzichte van de Pentacon en Zuiko maar dit gaat gepaard met enige aberraties, wat duidelijk zichtbaar is rondom de tak. De Zuiko en Pentacon zijn hier wat scherper. (Klik op de onderstaande links voor de hoge-resolutie foto’s).

F1.7-1.8

Minolta | Pentacon | Zuiko

 

F/2.8

Maak kennis met Nathalie, het vrouwelijk teamlid bij Bokehmasters. Als we kijken naar haar rechterschouder zien we een duidelijk verschil tussen de 3 lenzen. We gaan verder in de zelfde volgorde. Wederom is de Minolta zachter om de randen heen en ook de Pentacon vertoont wat softness. De Zuiko komt het beste uit de verf en is er een duidelijke scherpe scheiding te zien tussen het colbert en de graffiti op de achtergrond. (Klik op de onderstaande links voor de hoge-resolutie foto’s).

F2.8

Minolta | Pentacon | Zuiko

 

F/8

Hier worden de verschillen onderling al kleiner maar de Pentacon is duidelijk zichtbaar onscherp langs de randen. Let op de bladeren aan de bomen aan de linkerkant.
(Klik op de onderstaande links voor de hoge-resolutie foto’s).

F8

Minolta | Pentacon | Zuiko

 

F/11

De Minolta is haarscherp op dit diafragma. De Pentacon en Zuiko zijn dat wat minder. Dit zie je goed als je foto op 100% bekijkt, Let op de tie-wraps die om de witte palen zitten.
(Klik op de onderstaande links voor de hoge-resolutie foto’s).

F11

Minolta | Pentacon | Zuiko

 

F/16 

Hier zijn de Minolta en Zuiko op zijn best en geven de meeste details weer. Ook laat de Minolta meer licht door (dit heeft niks te maken met zon invloed) De Pentacon is wederom aan de zijkant minder scherp.  (Klik op de onderstaande links voor hoge-resolutie foto’s).

F16

Minolta | Pentacon | Zuiko

Conclusie:

Een grote winnaar kunnen we niet uitkiezen maar dat is ook niet de bedoeling van deze test, maar als we moeten kiezen dan gaan we voor de Minolta. Waarom? Het is een degelijke lens, werkt fijn en is een goede overall performer. Klein minpuntje is dat hij bij een groot diafragma zoals f/1.7 en f/2.8 tekenen vertoont van abberaties. De Pentacon is een uitstekend alternatief op de Minolta maar is zachter langs de rand. Dit maakt de lens per definitie niet slechter dan de Minolta maar is dan ook slechts een kleine aanmerking. De Zuiko presteert overall goed als het gaat om beeldkwaliteit, maar het grote minpunt ligt in het design zelf. De diafragma ring wekt bij mij een vorm van irritatie op. Uiteindelijk gaat het om de beeldkwaliteit maar een lens die fijn werkt is minstens zo belangrijk.